جی دی ونس، معاون رئیس جمهور آمریکا دونالد ترامپ، امروز در آستانه مرحله ای تاریخی در سیاست آمریکا ایستاده است. او فقط یک معاون رئیس جمهور نیست، بلکه به عنوان وارث مورد انتظار جنبش ترامپیسم توصیف می شود که چهره حزب جمهوری خواه را تغییر داده است.
پل وود، روزنامه نگار، در مقاله خود در وب سایت خبری انگلیسی «آی پیپر»، سوالی اساسی را در مورد هویت سیاسی ونس، و نامزد بخت بالایی برای جانشینی رئیس جمهور ترامپ در رهبری جمهوری خواهان در سال ۲۰۲۸، سال انتخابات ریاست جمهوری بعدی آمریکا، مطرح می کند.
ود در مقالهاش توجه ویژهای به رابطه استثنایی ونس با «پیتر تیل» میلیاردر دارد و آن را کلید فهم موقعیت واقعی او در صحنه سیاسی آمریکا میداند.
زیرا تیل نه تنها یک تأمینکننده مالی بود، بلکه معمار مسیر سیاسی ونس، راهنما و پدر معنوی او بود که او را به عضویت در مجلس سنا و سپس به قله هرم سیاسی از طریق اعمال فشار برای انتخاب او به عنوان معاون رئیسجمهور ترامپ سوق داد.
قیقا در همین جا تناقض نهفته است، زیرا چگونه مردی که ادعا میکند نماینده کارگران است، میتواند نامزد مورد علاقه الیگارشی دره سیلیکون باشد؟
مدافعان دی. ونس معتقدند که این یک تناقض نیست، بلکه یک اتحاد استراتژیک جدید است. دو طرف – (کارگران و امپراتوران فناوری جدید) – در یک دشمن مشترک سهیم هستند: «طبقه اداری دائمی» که بر ایالات متحده تسلط دارد و شامل بوروکراسی، مؤسسات آموزش عالی و تحقیقات علمی، رسانههای سنتی و شرکتهای بزرگ قدیمی است.
مقاله آیپیپر اشاره میکند که ونس این ایده را ترویج میکند که هوش مصنوعی و فناوریهای نوین «نخبه دانش» در واشنگتن و هالیوود را درهم میشکند، که میتواند به نفع بهرهوری ملی باشد، حتی اگر منجر به «بازتنظیم» سرمایهداری به شکل سنتی آن شود.
با این حال، پروژه ونس مملو از تناقضات است، به ویژه با گسترش ابزارهای نظارت و هوش مصنوعی که توسط شرکتهایی مانند«پالانتیِر» توسعه یافتهاند، که ممکن است آزادیهای فردی را که این جریان ادعا میکند از آن دفاع میکند، تهدید کند./
ارسال دیدگاه
مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : 0