کریسمسِ ،جشن یا بحران ؟!

نچه غولهای رسانه ای در روزهای و لحظات منتهی به پایان سال به نمایش می‌گذارند و به خورد مردم می دهند ، درختان زیبا و آذین بندی شده و شمارش معکوس است برای ورود به سال جدید و به ظاهر محبت در همه جا موج می زند ، اما حقیقت امر چیزی دیگر است…
سالانه میلیاردها دلار پول را به سوی مصرف‌گرایی سوق می‌دهد؛در اروپا فقط در سال ۲۰۲۵ برآورد می‌شود خرده‌فروشی کالاهای مرتبط با کریسمس.. در آلمان بیش از ۸۵ میلیارد یورو باشد و فرانسه و ایتالیا نیز ده‌ها میلیارد دیگر خرج کرده‌اند در مجموع صدها میلیارد یورو در سطح اتحادیه اروپا فقط برای تزئینات، هدایا و کالاهای کریسمسی پیش‌بینی شده است. این پول هنگفت در حالی خرج می‌شود که هیچ‌کس منتقد جدی این ولخرجی‌ها نمی‌شود چون پای اسلام در میان نیست.

در آمریکا نیز فقط هزینه تزئینات کریسمس شامل درخت‌ها، چراغ‌ها و دکور حدود ۶ میلیارد دلار برآورد می‌شود و مصرف برق چراغ‌های دکوری در طول ماه دسامبر نزدیک به ۳.۵ میلیارد کیلووات‌ساعت بوده که هزینه‌ای تقریبی ۶۴۵ میلیون دلار به شبکه برق تحمیل می‌کند. این سرمایه عظیم برق و بودجه، در رسانه‌ها معمولاً به‌عنوان «شادمانی» و «آذین‌بندی زیبا» توجیه می‌شود، نه هدررفت انرژی و پول.

از سوی دیگر، گزارش‌ها و  تحلیل‌های موثق آماری نشان می‌دهد که سالانه در سراسر جهان حدود ۱۲۰ میلیون درخت کریسمس قطع می‌شود درختانی که میانگین رشدشان ۷ تا ۱۰ سال طول می‌کشد و فقط برای چند روز تزئینی به زباله تبدیل می‌شوند و در مسیر تجزیه در محل‌های دفن، تولید گازهای آلاینده می‌نمایند. این جنگل‌زدایی فصلی، برخلاف سخنرانی‌های «دوستدار طبیعت»، به‌طور پنهان به یک بحران محیط‌زیستی بدل شده است.

ضایعات کریسمس فقط به درخت‌ها و تزئینات محدود نمی‌شود؛ در بریتانیا به تنهایی کارشناسان می‌گویند حدود ۱۶۸ میلیون چراغ کریسمس و کالاهای الکترونیکی مرتبط هر ساله دور انداخته می‌شوند بسیاری از آن‌ها حاوی باتری و مواد خطرناک هستند که نه‌تنها محیط‌زیست را آلوده می‌کنند، بلکه خطراتی چون آتش‌سوزی در مراکز بازیافت ایجاد می‌کنند. این میزان زباله در رسانه‌های غالب هرگز به‌عنوان بحران مصرف مطرح نمی‌شود، بلکه با طنز و خاطره‌بازی پیوند داده می‌شود.

این آمار و واقعیت‌ها هزینه‌های هنگفت، انرژی مصرفی عظیم، قطع میلیون‌ها درخت و کوه‌های زباله نفی شادی و محبت در بین خانواده‌ها نیست، بلکه نقد یک ریاکاری رسانه‌ای و معیار دوگانه است. وقتی همین هزینه‌ها یا رفتارها در مناسبت‌های اسلامی دیده شوند، فوراً با عناوینی چون اتلاف پول، تحمیل مذهبی یا خشونت علیه حیوانات تخریب می‌گردد؛ اما وقتی ذیل «کریسمس» قرار می‌گیرد، به نام فرهنگ و سنت جا زده می‌شود. اگر عقل، محیط‌زیست، فقر و اخلاق مهم‌اند، باید برای همه جشن‌ها و همه جوامع یکسان مهم باشند، نه اینکه بر اساس هویتِ دین، قضاوت‌ها دوگانه شود. این‌گونه است که می‌گوییم نقدِ ناعادلانه‌ی اسلام، نه از سر انصاف، بلکه از سر اسلام‌ستیزی پنهان است. التماس تعقل.

شفیع صادقی ۴۰۴٫۱۰٫۵