همبستگی و هم زیستی یا تفرقه و کینه ورزی

هم استانی های عزیز، شهروندان گرانقدر، کورد زبانان و ترک زبانان شریف

به‌عنوان فردی کوردزبان، در طول بیش از دو دهه از زندگی اجتماعی و حرفه‌ای، همواره نزدیکترین دوستان، و شرکای تجاری‌ام از برادران و خواهران ترک زبان بوده اند.
این پیوندها، نه بر شالوده‌ای گذرا، که بر اساس احترام متقابل، صداقت و اعتماد بنا شده و امروز به ریشه‌ای استوار در خاکِ همدلی بدل گشته است.

خداوند در آیه ۱۳ سوره مبارکه حجرات میفرمایند
“ما شما را از مرد وزنی آفریدیم و بصورت ملتها و قبایلی قراردادیم تا یکدیگر را بشناسید . گرامیترین شما نزد خدا، باتقواترین شماست.”

ـ باوری راسخ دارم که عصرِ طرد و نادیده‌انگاریِ هویتها ، از نظر زبانی و قومیتی و ایدئولوژیکی، سالهاست که پایان پذیرفته است با این حال، معدودانی کج‌فهم، با توسل به شعارهایی بی‌پایه، می‌کوشند آتشِ کینه‌ورزی را در جانِ جامعه بدمند و رشته‌های اعتماد را میان فرزندان این سرزمین بگسلانند.
امروز، در چشم‌اندازِ تاریخ دو راه پیش روی ماست:

راه نخست: راهِ اتحاد، همبستگی و همزیستیِ مسالمت‌آمیز است فردایی روشنتر، جامعه‌ای آبادتر و آینده‌ای سرشار از امید را برای نسلِ امروز و فردا به ارمغان می‌آورد.
راه دوم: که دامن زدن به آتش تفرقه و تنش بین اقوام است که به تجربه تاریخ، نتیجه ای جز تباهی امروز و تاریکی فردا دستاوردی نخواهد داشت.
جامعهٔ ما، در عمقِ جان، خواستارِ همسایگیِ صلح‌آمیز و همگراییِ اصیل است و از اینرو، از خردمندان، پیشکسوتان، اندیشمندان و پیشگامانِ اجتماعی و سیاسیِ هر دو قومِ کوردزبان و ترک زبان انتظار دارم در برابر این جریانهای افراطی و اندک‌ شمار، سکوت نکنند. باید با هشیاری و قاطعیت، مانع از آن شد که گروهی معدود، بذرِ تفرقه و نفرت را در جانِ مردم بپاشند و شعله‌های بی‌معنای اختلاف، دامنِ جامعه را فراگیرد.

به باور من، آینده از آنِ مردمی است که تفاوتها را نه تیغی برای جدایی، که آینه‌ای برای شناختِ یکدیگر میدانند. بیایید با همکاریِ خردمندانه، آینده‌ای بسازیم که در آن، کرد و ترک، نه در تقابل، که در کنارِ هم، نگهبانانِ اصالتها و پیش‌برندگانِ آرمانهای مشترک باشند.

با احترام – امید احمدی