کودکانِ گرفتار در صفحه‌های روشن؛ زنگ خطر اعتیاد دیجیتال در خانواده‌هاێگ

هر کودکی که امروز با گوشی در دست دیده می‌شود، در واقع درگیر ابزاری است که به‌جای آن‌که در خدمت رشد و یادگیری باشد، به‌تدریج نقش «والد دوم» را بازی می‌کند.
این واقعیت تلخِ جامعه ماست؛ معاشرت، بازی‌های گروهی، حضور در جمع و مهارت ارتباطی که باید در سال‌های طلایی کودکی شکل بگیرد، آرام‌آرام زیر سایه صفحه‌های درخشان موبایل محو می‌شود.

کودک هنوز معنای حریم خصوصی، آسیب‌های فضای مجازی، اخبار جعلی، محتواهای نامناسب و حتی اعتیاد دیجیتال را نمی‌فهمد؛ اما گوشی بی‌وقفه در حال تزریق همین آسیب‌هاست.

امروز بسیاری از والدین برای آرام کردن کودک یا رهایی از گریه و بی‌قراری، موبایل را تبدیل به اسباب‌بازی رایگان کرده‌اند؛ غافل از اینکه این تصمیم ساده، هزینه‌های سنگینی بر روان، تمرکز، خواب، رشد اجتماعی و حتی آینده تحصیلی فرزندشان تحمیل می‌کند.

فضای مجازی مثل یک جاده بدون حفاظ است؛ در آن همه‌چیز پیدا می‌شود: از خشونت و محتوای جنسی گرفته تا تبلیغات فریبنده، چالش‌های خطرناک، روابط ناسالم و الگوبرداری‌های اشتباه.

کودکی که باید مهارت حل مسئله، تعامل با همسالان، مدیریت احساسات و روابط انسانی را یاد بگیرد، ساعت‌ها در جهانی تنها و ساختگی زندگی می‌کند؛ جهانی که هیچ نسبتی با واقعیت ندارد.

واقعیت این است که موبایل دشمن کودک نیست؛ غفلت ما دشمن است.
هیچ‌کس نمی‌گوید کودک از فناوری دور باشد؛ اما در اختیار گذاشتن بی‌قید و شرط موبایل، نه نشانه محبت است و نه پیشرفت.

خانواده‌ها باید بدانند:
موبایل برای کودک، نه وسیله تفریح، بلکه ابزار فرسایش ذهن است.

استفاده زودهنگام و بدون نظارت، رشد مغز و تمرکز را مختل می‌کند.

اعتماد به تکنولوژی بدون کنترل، کودکان را در معرض انبوهی از خطرات پنهان قرار می‌دهد.

زمان آن رسیده که والدین از خود بپرسند: «در این دنیای پر از محتواهای بی‌پایان، من چه حصاری برای کودک خود ساخته‌ام؟»

کودکی که امروز گوشی به‌دست بزرگ می‌شود، فردا در مواجهه با جامعه،
ناتوان‌تر، عصبی‌تر، کم‌تمرکزتر و منزوی‌تر خواهد بود.

انتخاب با ماست؛
یا کودک را با موبایل سرگرم کنیم،
یا آینده‌اش را با مهارت، آموزش و محبت بسازیم.