ساخت مدرسه ای از جنس “مهر” در شهر “لاجان” پیرانشهر

با دستهای خالی اما با دلی سرشار از عشق و ایمان آمده اند، اگر چه چهره‌هایی خسته دارند اما درونشان مملو از تبسم شکوفه هائیست که حکایت از فردایی روشن دارد، این آدمها کمر همت به آبادانی شهر خود بسته اند، آنها راه فرار از محرومیت را یافته اند و با تلاش خود درس مردانگی و خدمت به کسانی میدهند که سالهاست پشت دیوار وعده های محقق نشده پنهان شده اند، آری اینها خیرین مدرسه سازی هستند که همیشه یک گام از دنیای رنگارنگ مسئولان و متعلقاتش جلوترند. این مردم ثابت کرده اند وقتی پای همدلی در میان باشد، رنگها، همه یک رنگ می شوند.

 خیرینی که مصداق عینی این شعر نابند:

هر کس ز زلف یار یکی حلقه واکند                                ایزد هزار حاجت او را دوا کند

صدها فرشته بوسه بر آن دست می زنند                   کز کار خلق یک گره بسته وا کند

بینِ تکرارِ مکرارت؛ کم‌تر حسی پیدا می‌شود که حال‌ِ خوب به‌همراه داشته باشد.

بی گمان شاهدِ اشکِ اندوه دیگران بودن در هیچ شرایط و حالتی خوشایند نیست اما شاهدِ اشک شوق بودن، لذت‌بخش‌ترین حسی است که می‌توانیم تجربه کنیم، اما آنچه امروز معنا و مفهوم واژه “لذت‌بخش” را در لغت نامه احساس معنا می کند اینست‌ که بدانیم ما خودمان خالق این حس خوب و لذت بخش هستیم.

نیک میدانیم که اندک شمارند آنانکه بدانند بر روی صحنه زندگی از برای چه آمده و وارسته و بند گسسته از خویشتن خویش، در گستره ای از کردارهای نیک، همگان را به انسانیتی اصیل رهنمون کرده باشند.‎

آری، نمی‌توان نگفت و ننوشت از آنان که عهده‌دار پژواک مهرورزی شده‌اند، آنان که تردید را به تصمیم رسانده و جوانه های کوچک انسانیت را بی‌ خستگی پاسدار شده‌ اند.

همشهریان خستگی ناپذیر دیار غربت و محرومیت، منادیان عشق و ایثار سرزمین پهن دشت “لاجان”؛ کسانی که نسیم مهرتان حتی فرشته های آسمانی را سرمست کرده است، این بار نیز ملائکه را به استشمام بوی خوش مهربانی خود مهمان کرده و با یاری رساندن به نمایندگان آنان بر روی زمین، دانش آموزان محروم، پروردگار را در برابر همه مخلوقات دیگرش سرافراز کرده اند.

مردم “لاجان” سالهاست که سودای کمبود مشکلات آموزشی را با خود یدک می کشند و هر جا مصلحت دیدند بساط گلایه خود را پهن کردند تا شاید دستی از غیب برون آید و برای آنها کاری بکند، آنان برای رهایی از این محرومیت به چه درهایی که مراجعه نکردند، و با چه کسانی که به درد دل ننشستند تا اینکه ناچار خود آستین بالا زده و تصمیم به ساخت مدرسه ای ۹ کلاسه در محدوده اندیزه شهر “لاجان” گرفتند.

مدرسه ای که حتی ظرفیت افزایش کلاسهای درسی آن از ۹ به ۱۲ کلاس را نیز دارد که اگر به اتمام برسد می تواند نقش چشمگیری در راستای کاهش مشکلات آموزشی و همچنین ارتقای سرانه آموزشی در شهر “لاجان” را داشته باشد.

حاج مصطفی صدری، یکی از اعضای خیرین مدرسه ساز شهرستان پیرانشهر در گفت و گویی صمیمانه و کوتاه با خبرنگار هاناخبر اظهار داشت: این پروژه که هم اکنون در شهر “لاجان” و محله “اندیزه” بعنوان بزرگترین پروژه خیرین مدرسه ساز شهرستان پیرانشهر در حال احداث است تا کنون تماماً بوسلیه نیروهای خودجوش مردم محله شروع شده است و تا جائیکه لازم باشد ادامه خواهد داشت.

 وی ادامه داد: این پروژه در آغاز با عنوان یک مدرسه ۹ کلاسه شروع شده است اما ظرفیت افزایش ۱۲ کلاس درسی را نیز دارد.

صدری اضافه کرد: عملیات ساخت این پروژه آموزشی با زیربنای ۳ هزار و ۵۰۰ متر مربع و در سه طبقه با همکاری جمع کثیری از ساکنین شهر “لاجان” بویژه اهالی محله “اندیزه” شروع شده است که تا امروز ۲۰ درصد پیشرفت فیزیکی دارد.

این خیر پیرانشهری در بخش دیگری از سخنان خود ضمن تقدیر از همراهی مردم بویژه امام جماعت محله “اندیزه لاجان”، از حمایت های مدیر کل نوسازی مدارس استان آذربایجان غربی نیز قدردانی نمود و عنوان کرد: بر اساس رایزنی های صورت گرفته قرار بر این است که این پروژه ۳۰ درصد توسط خیرین ساخته شود و ادامه ساخت و ساز آن به اداره کل نوسازی استان واگذار شود.

وی در خاتمه سخنان خود خواستار حمایت بیشتر مردم و خیرین مدرسه ساز منطقه شد و اضافه کرد: برای ادامه ساخت این پروژه که مستقیماً در سرنوشت فرزندان ما نقش دارد نیاز بیشتری به حمایت مردم بویژه خیرین مدرسه ساز داریم و درخواست می کنیم که هر کسی به هر شکلی که می تواند ما را در ادامه ساخت این پروژه همراهی کند تا انشالله بتوانیم در اسرع وقت نسبت به اتمام آن اقدام کنیم.

قادر خودبسوز، از ساکنان شهر “لاجان” که بعنوان نیروی کار در امر احداث این مدرسه همکاری می کند، ضمن ابراز خرسندی از همراهی مردم دراین امر خیر گفت: کمک کردن در کار نیک که بصورت دسته حمعی در حال انجام است حس و حال دیگری دارد و برای ما بسیار لذت بخش است که شاهد تلاش همگان و بویژه اهالی محله “اندیزه شهر لاجان” در ساخت این مدرسه باشیم.

آری، کسی چه می داند، شاید همین تکه آجری که امروز دستان مهربان خیرین مدرسه ساز برروی هم می گذارند تا دیواری از مهربانی ساخته شود بتواند همان مأمنی باشد که دنیا را برای زندگی فرزندانمان به جای بهتر و قشنک تری تبدیل کند !

تجسم این “عشق” یادآور این دو بیت شعر زیباست:

مهربانی را اگر قسمت کنیم                           من یقین دارم به ما هم می رسد

آدمی گر ایستد بر بام عشق                           دستهایش تا خدا هم می رسد

شایان ذکر است که، ساخت مدارس در راستای رفع مشکلات آموزشی و جبران کمبود سرانه آموزشی در شهر “لاجان” با بهره برداری از مدرسه شبانه روزی شهید بهشتی و مدرسه فجر اسلام تا حدودی از مشکلات آموزشی این شهر کاسته است اما همچنان تا رسیدن به شرایط مطلوب فاصله زیادی وجود دارد از جمله نبود دبیرستان دخترانه در این شهر سالهای طولانیست که زمزمه شنیده نشده مردمان این دیار است، هر چند که ساخت مدرسه ای با این وسعت توسط خیرین مدرسه ساز و مردمان دلسوز شهر “لاجان” طعم و رنگ و لذت دیگری دارد و ما امروز با دیدن این منظره به این نقطه از باور رسیدیم که مهربانی، آیین مردم این شهر است.