تغییر کارکردهای ورزش / توسعه پایدار به جای مدال‌آوری

در دنیای امروز، ورزش دیگر صرفاً ابزاری برای مدال‌آوری و افتخارآفرینی در رقابت‌های بین‌المللی نیست. رویکردهای نوین، ورزش را به‌عنوان ابزاری برای توسعه پایدار، افزایش کیفیت زندگی، ارتقای سلامت عمومی و تقویت سرمایه‌های اجتماعی می‌بینند. در بسیاری از کشورهای پیشرو، سیاست‌های ورزشی بر مبنای بهبود سلامت جسمی و روانی شهروندان، کاهش آسیب‌های اجتماعی، تقویت انسجام اجتماعی و حتی توسعه اقتصادی از طریق ورزش بنا شده است.

با این حال، مدیران و تصمیم‌گیران ورزش ایران همچنان در چارچوب‌های قدیمی و ناکارآمد گرفتار مانده‌اند و مدال‌آوری را هدف اصلی ورزش کشور می‌دانند. آن‌ها همچنان به دنبال تحقق رؤیاهای ۲۰ یا ۳۰ سال پیش مردم هستند، در حالی که جامعه تغییر کرده و دیگر کسب مدال‌های بین‌المللی اولویت اصلی مردم نیست. زمانی قهرمانان ورزشی نقش پررنگی در هویت ملی و انگیزش اجتماعی داشتند، اما امروز اهمیت این مسئله در ذهن مردم به شدت کاهش یافته است.

نتایج پژوهشی که فرید فتحی و همکاران (۱۴۰۳) با یک نمونه ی آماری ۹۳۰ نفره انجام داده‌اند، به‌خوبی این تغییر نگرش را نشان می‌دهد. بر اساس یافته‌های این مطالعه، ۹۲ درصد از دانشجویان رشته تربیت بدنی حتی نمی‌توانند نام یک نفر از طلایی‌های ایران در المپیک پاریس را ذکر کنند. این آمار به‌وضوح نشان می‌دهد که قهرمانان ورزشی دیگر مانند گذشته در اولویت افکار عمومی نیستند و دغدغه‌های مردم در حوزه ورزش تغییر کرده است. همچنین پژوهش هایی انجام شده که نشان می دهد، دیدگاه مردم نسبت به سلبریتی ها بعد از کرونا تغییرات اساسی نموده است و جایگاه سلبریتی ها در بین مردم به شدت افول پیدا کرده است.

افتخاری